پنج‌شنبه‌های من

2011-09-17T06:37:00.000-07:00

تلخی مدام. فقط دارم خودم رو گول می‌زنم.

ناتوانی این دستهای سیمانی

2010-01-30T21:59:00.000-08:00

بعضی فهمیدنها، وقتی که حتی در حال فکر کردن به چیزی نیستی، از جنس الهام می‌آیند سراغت. به همان تلخی و سردی‌ای که می‌دانسته‌ای همیشه، همه چیز، بوده و هست. تهران شهرِ خاکستری‌ِ دلگیریه.

2009-11-12T03:22:00.000-08:00

درست است، اين زمانه، واين زيست، واين آدميزاد، ما را طوري بار مي‌آورند که هرگز نتوانيم فعلهاي يکرو و خالصي براي بيان کارهايمان به کار ببريم. به ما، راضي نيستم، و راضي هستم، ياد نمي‌دهند. به ما، ناراضي نيستم، ياد مي‌دهند که معني آن راضي نيستم، است.
فرار از اين زبان بازاري و موذي و پليد يا جنگيدن با آن اصلا آسان نيست. ولي اگر تسليم اين زبان باشيم ديگر هيچيم. بنابراين به تو توصيه مي‌کنم جغرافيايي را بخواه وآرزو کن که در آن بي هيچ سعي و قصد قبلي، با کلمات شسته و تيز، بتواني راضي بودن و راضي نبودن را بگويي و بنويسي.

شب يك، شب دو/بهمن فرسي

2009-11-04T21:26:00.000-08:00

توي خيابان، جوانهایی که کتک خورده‌اند، که تحقیر شده‌اند، که گریه کرده‌اند، که خشمگینند. نکند زندگی اینها به گا برود؟

طرف ما شب نیست

2009-09-02T23:23:00.000-07:00

طرف ما شب نیست
صدا با سکوت آشتی نمی کند
کلمات انتظار می کشند
من با تو تنها نیستم، هیچ کس با هیچ کس تنها نیست
شب از ستاره ها تنهاتر است...
طرف ما شب نیست
چخماق ها کنار فتیله بی طاقتند
خشم کوچه در مشت توست
در لبان تو شعر روشن صیقل می خورد
من تو را دوست می دارم، و شب از ظلمت خود وحشت می کند.

از مجموعه هوای تازه/احمد شاملو

دادِ بیداد

2009-07-31T07:56:00.000-07:00

فکرش را بکن این ظاهرا حافظان امنیت جامعه چقدر دشمنی کرده‌اند با انسان و انسانیت، که وقتی می‌بینی کسی را دستگیر می‌کنند و می‌برند، وحشت و تأسفت کمتر از دیدن یک صحنه مرگ نیست.
دلم مانده پیش اینهایی که دیشب گرفته بودند و فله ای ریخته بودندشان توی ماشین روبازی که طرح قفس بود.

داغ

2009-07-13T04:26:00.000-07:00

بغض مادرش را ديديد وقتي از زندانبان سياهپوش مي پرسيد که سهرابش آزاد مي‌شود يا نه؟

روشنفکر نباش، احمق باش، تلاش کن.

2009-06-03T10:15:00.000-07:00

دلم می‌خواست یک وقتی می‌رفتم یک رشته‌ی‌ تحصیلی تو مایه‌های جامعه‌شناسی‌ یا مردم‌شناسی‌ می‌خواندم، ببینم ریشه‌اش کجاست که ما مردم این مملکت این قدر دلمان می‌خواهد دیگران را احمق فرض کنیم و خودمان را مبرا کنیم از اتهام حماقت؟ از عقده خود کم‌بینی است یا میل زیاد به خودبرتربینی؟

روشنفکر نباش، احمق باش، تلاش کن.

2009-05-30T01:31:00.000-07:00

خیلی حرف داشتم که در مورد انتخابات بگویم اما دیدم هر چه را که می‌خواهم بنویسم، طی این روزها دیگران به زبان بهتر از من گفته‌اند. فكر نمي‌كنم بيش از اين نيازي به توضيح دادن باشد. برایم همین که بتوانم بین افراد خانواده و فامیل و همکارهایم، که اکثرن هم تحریمی‌اند، ده بیست نفر را وادار کنم به رأی دادن کافی است. انتخابم هنوز موسوی است. یکی به این دلیل که به نظرم معقول‌تر می‌آید. دوم اینکه برای پیشگیری از خطر انتخاب دوباره ا.ن، که بعضی‌ها الکی خوش‌بین‌اند که امکانش کم شده، باید رفت سراغ کسی که بدانیم رأی بیشتری می‌تواند جذب کند و تا الان موسوی موفق‌تر بوده. فرق زیادی هم بین موسوی و کروبی نمی‌بینم و مسأله این است که اینجا ایران است، صدای ما را از جمهوری اسلامی می‌شنوید. ایران عقب مانده، ایران تحریم شده، ایرانی که بعد صد سال باید برای تحصیل کرده‌هایش توضیح بدهی که حق رأی دادن یعنی چه، با انتخاب هیچ کس تبدیل نمی شود به ایران آباد و آزاد و مترقی. چندین نسل باید بیایند و بروند تا اینجا از سرزمینی برای عبرت گرفتن تبدیل بشود به جایی برای زندگی کردن. بنابراین برایم فرقی ندارد که کی بهتر شعار انتخاباتی می دهد. مهم این است که برنده انتخابات کسی نباشد که دارد این کشور را می‌برد به سمتی که هرچقدر هم که بخواهی سریع فرار کنی و هر کجا هم که بروی، تبعاتش را باید متحمل بشوی. حداقلش همان تحقیری که مردم یک کشور دیگر نثارت می‌کنند. می‌توانی بگویی که انقلاب اسلامی گناه نسل تو نبود، انتخاب احمدی‌نژاد چی؟ .

روشنفکر نباش، احمق باش، تلاش کن-1

2009-05-15T12:25:00.000-07:00

از بچه‌های دانشگاه شیراز است که در جریان اعتصابهای دانشجویی پارسال فعال بوده. می‌گوید که با چند تا حکم تبعید و تعلیق همه را نشاندند سر جایشان. ازش می‌پرسم که جو دانشگاه در مورد انتخابات چطوری است. می‌گوید که تقریبا آرام. می‌گوید که احمدی نژاد رای می‌آورد و کاریش نمی‌شود کرد. می‌گوید که آخر مردم به کی رای بدهند، به موسوی که هیچ کس نمی‌داند موضعش چیست یا به کروبی مایه خنده. می‌گوید که اینها هیچ کدامشان قدرت جذب آراء را ندارند. خاتمی باید می‌آمد که نیامد و دیگر امیدی نیست. می‌گوید یک عده هم که به خاطر سهام عدالت و کمکهای نقدی رئیس جمهور می‌روند دوباره رای می‌دهند بهش. می‌گوید که مردم این مملکت همین‌اند دیگر. غیر از رفتن چه کار می شود کرد؟
می‌گویم که بله احمدی نژاد ممکن است رای بیاورد. من هم خیلی می‌ترسم و از همین عصبانیم.
می‌گویم:" اما پس تو هم نمی‌خواهی رأی بدهی؟ جالب است که اکثریت همین حرفهایی را می‌زنند که تو می‌گویی. عوام هم مثل تو حرف می‌زنند. همان اکثریتی که می‌نشینی تحلیلشان می‌کنی، خودشان همه تحلیلگرند. احمدی نژاد رای می‌آورد، چون مردمی برای رای دادن به غیر او وجود ندارند. همه روشنفکرند و روشنفکر کارش این نیست که برود تا سر کوچه رای بدهد. کسی توی این مملکت عملا مسئولیتی ندارد و چیزی برایش مهم نیست اما همه منتقدند. راننده تاکسی، بقال، کارمند، دانشجو، وکیل، وزیر. رئیس جمهور خودش هم یک پا منتقد است. دیده‌ای از وضع موجود گله دارد؟! در عجبم که این جماعت متفکر چرا یک بار هم که شده خودشان را نقد نمی‌کنند. این چه راه و رسم روشنفکری است؟"
می‌گویم: "می‌دانی؟ فردای انتخابات که ا.ن برنده شده باشد، من از آن آدم محروم بی سواد بدبختی که نمی‌داند اوضاع از چه قرار است، امید بسته به هشتاد هزار تومان کمک دولت و رفته رای داده به احمدی نژاد متنفر نیستم. اما حالم به هم می‌خورد اگر تو یا یکی از این جماعت رأی نداده بخواهد مردم ایران را تحلیل کند. حالم به هم مي‌خورد از اين اکثریت بي‌عمل منتقد از بيخ‌و‌بن نااميد." مي‌گويم: "خیلی احساس متمایز بودن نکن. مردم ایران خود تویی. تویی که رأی‌ات برایت محترم است و تا نتوانی به نمی دانم کدام فرشته آسمانی رأی بدهی، خرجش نمی‌کنی."

سفرنامه بندرعباس

2009-05-01T21:21:00.000-07:00

شب اول:
گارسون غذا را مي‌گذارد روي ميزم. می خواهم که تشکر کنم اما گلویم می گیرد. با صداي خفه انگار که زير لب مي‌گويم مرسي. به همان اندازه صدایش را آرام می کند و می گوید " امر ديگه‌اي باشه؟". غذايش مزه سگ مي‌دهد. به گوشت کباب زيره زده ، زردچوبه زده، دارچين زده، باز هم بو مي‌دهد. غير از گوشت سگ چه مي‌تواند باشد؟
شب دوم
خبر خيلي خوبي مي‌شنوم. از آنها که يادت مي‌آورند اين دنيا هر چقدر هم گه باشد آدم با اراده خودش مي‌تواند بهتر بسازدش. خوشحالم. خستگي از تنم مي‌رود. تصميم مي‌گيرم به جاي نشستن گوشه مهمانسرا و سر و کله زدن با کتاب زبان بروم کافي نت، به دريچه ارتباطي خودم با دنيا سر بزنم. تونيک آبي کوتاه مي‌پوشم با شلوار و شال سفيد. مي‌روم توي ايستگاه ماشين‌هاي شهر مي‌ايستم که گشت اسکله مي‌آيد جلويم را مي‌گيرد. مي‌پرسد" چه کاره اي؟". حتي نمي‌پرسد اينجا چه کار مي‌کني يا از کجا آمده‌اي. صاف مي‌رود سر گمان اصلي‌اش. با خنده و دلقک بازي توضيح مي‌دهم که چه کاره‌ام. آخرش مي‌گويم با اجازه شما الان مي‌روم شهر و قول مي‌دهم قبل از ده شب برگردم به محل اقامتم. مي‌خندد. ولم مي‌کند. سرويس مي‌آيد. سرويس کارمندها و کارگرهاي شرکتهاي داخل اسکله. مي‌روم روي يک صندلي تک مي نشينم . يکي مي‌گويد" دوباره راي مي آورد خودش. اصلا دوره رياست جمهوري توي ايران هشت ساله است حتما." آن يکي مي‌گويد" فکر مي‌کني الان نتيجه کار احمدي نژاد معلوم مي‌شود. نه، بايد صبر کني تا آخر دوره دومش. خيلي خدمتها کرده که تا آن موقع نتيجه‌اش معلوم نمي‌شود." هيچ کس مخالف نيست و صحبت را ادامه مي‌دهند. هدفون را مي‌گذارم توي گوشم.
شب سوم:
هيچ وقت نمي توانم بفهمم من آدم ضعيفي‌ام که به زور مي‌خواهد قوي باشد يا آدم قوي‌اي که براي ننر بازي تظاهر مي‌کند به ضعف و پريشاني. هر چه هم به خودم تشر مي‌زنم که "آدم باش، صادق باش، خودت باش، سکوت کن كمي" باز هم هر از گاهي خلافش رفتار مي كنم .
شب چهارم:
چرا فرودگاه هميشه پر از بچه‌ها است؟ ساعتهاي تاخير هواپيماها مي روم توي نخشان و هر بار عاشق يكي شان مي شوم.

2009-03-22T00:56:00.000-07:00

بهار وگل طرب انگیز گشت و توبه شکن
به شادی رخ گل بیخ غم ز دل برکن

از زمستانی که بین رفت و آمد به یاسوج گذشت

2009-02-26T12:35:00.000-08:00

با لهجه غليظش و به غيظ مي‌گويد:" اي سيستمت فقط وقتي خودت باشي درست کار مي‌کنه خانم مهندس."
مي‌خندم و مي‌گويم:" ها خوب. نرم افزار قلق داره. نمي‌شه که هر جور بخواي باهاش رفتار کني."
صدايش را نازک مي‌کند و با لحن مسخره‌اي مي‌گويد:" پس مثل شيرازي ها ناز و ادا داره. ها!؟"
و مي‌خندند هر چهار تايشان. چهار تا زن تنومند يغر که وقت حرف زدن انگار دارند داد مي‌زنند.
فاصله عصبانيت و آرامش‌شان يک ثانيه است. زن و مرد هم فرقي ندارد برايشان. نمي دانم ديگر چرا اتاقشان را با پرده از اتاق مردها جدا کرده‌اند. شايد براي اين که وقتي زير ميزي که موکت پهن کرده‌اند مي‌خوابند يا سفره پهن مي‌کنند و مي‌نشينند به نان و پنير خوردن کسي بي هوا نيايد تو و مچشان را بگيرد.
وقتي بين اين آدمها هستم چيزي براي غصه خوردن ندارم. يادم مي‌آيد که زندگي را آنقدرها هم نبايد جدي گرفت.

سه دانگ

2009-01-17T11:07:00.001-08:00

کرد است. هفت هشت ماهی از من کوچکتر. کافی است دو تا برخورد باهاش داشته باشم تا دستم بیاید اوقاتش توی این شهر بندری چطور می‌گذرد، زندگی مجردی با چند تا دوست هم سن و سال و گپ و گفت اغلب به شوخی‌شان در مورد همه چیز، کار زیاد، دختر بازی، فیلم و بعضی وقتها سفر.
از اینکه توی رشته خودش آدم کاربلدی است خوشم می‌آید. کمکم می کند اطلاعاتش. و از موهای خرمایی رنگ مجعدش. فقط بعضی وقتها گیج می‌زند. حالا هم که ساعت ده شب نشسته‌ایم توی ماشین و از سایتشان می‌رویم مهمانسرای اسکله، سرگرم موبایل و اس‌ام‌اس بازی است. من هم از پنجره به تاریکی نگاه می‌کنم. خسته‌ام. هیچ کدام حضور کامل نداریم. ماشین نگه می‌دارد. بدون حرف می‌رویم به سمت رستوران و من سر راه می روم که آبی به دست و صورتم بزنم. توی آینه دستشوئی شبیه دختر مدرسه‌ای شلخته‌ای هستم که موهایش از زیر مقنعه نا‌مرتب زده بیرون. دختر بچه‌ای که زیر چشمهایش چروک خورده و موهای سفید دارد. می‌آیم می‌نشینم سر میزی که نشسته و به اینکه چه غذایی بخورم فکر می‌کنم. موبایلش زنگ می‌زند و با خوشحالی گوشی را برمی‌دارد.

اصل چهارم

2009-01-15T09:10:00.000-08:00

هیچ روایتی را کاملا باور نکن. حتی روایتی که خودت از یک ماجرا می کنی.

2009-01-01T11:18:00.000-08:00

باختن،... بازیدن،... بازی دن،... بازی کردن.

کف‌بینی

2008-12-05T11:44:00.000-08:00

آقای مهندس جاافتاده و متشخصی توی کلاس زبانمان هست که از قضای روزگار چند جلسه پیش ارائه یک مقاله در مورد کف‌بینی افتاد به عهده‌اش. حالا حسابی به این مبحث علاقه‌مند شده و هر دفعه یک منبع جدید در این مورد پیدا می‌کند و می‌خواند و برای ما هم تعریف می‌کند. بعد کلاس دورش جمع می شویم و کف دستهایمان را یکی‌یکی می‌بیند. با لحن جدی انگار که بخواهد درس ترمودینامیک بدهد اولش می‌گوید: " توجه داشته باشید که این چیزهایی که می‌گویم به این معنی نیست که حتما اتفاق می‌افتند، شما فقط پتانسیل این اتفاقها را دارید."
و اما کف دست من می گوید که به پول زیادی توی زندگی‌ام می‌رسم و همه اش را هم با تلاش خودم به دست می‌آورم. خوشمان آمده از طالعمان!

نسل ما

2008-12-03T12:21:00.000-08:00

داشتم به دوستی می‌گفتم فلان اخلاق تو شبیه من است. گفت فکر نمی‌کنی این خصلت مشترک نسل ماست؟. می خواهم جوابش را اینجا بدهم.
راستش اگر قرار است که این وجه شبه پیدا کردن منجر بشود به نتیجه گیری دیگری، مثلا یک جور حس هم‌دلی یا تعلق داشتن به گروه خاصی از آدمها، نه، به هیچ عنوان چنین فکری نمی‌کنم .
من ممکن است به آدم دیگری که صد سال پیش آن سوی کره زمین می‌زیسته و روش زندگی‌اش کاملا با من متفاوت بوده شبیه‌تر باشم تا بالفرض کسی که عین خودم در آستانه انقلاب اسلامی ایران متولد شده باشد و سالهای کودکی‌اش در جنگ گذشته باشد و پفک نمکی پنج تومانی خورده باشد و در هفده سالگی هم دچار هیجان دو‌خرداد شده باشد و الان هم دربه در زندگی در مملکت گل و بلبل باشد.
بیشتر خطاب به خودم هستم. "قرار است به کجا برسیم با تکرار کلمه نسل ما و نشستن و تعریف کردن از خاطرات مشترک و این که ما آدمهای خاصی شده‌ایم؟ خوب ته‌اش چه می‌‌شود؟"

اصل سوم

2008-12-01T03:30:00.000-08:00

هيچ وقت دنبال تعريفي از خودت٬ آن چيزي كه بوده‌اي٬ هستي٬ يا قرار است بشوي٬ نباش. آدمها همان چيزي‌اند كه هستند. به قالب كلمات نمي‌آيند.

آرزوها

2008-11-22T12:15:00.001-08:00

کاش گوشه‌های انتهایی چشمها مایل می‌شدند به سمت پایین. مثل آدمهایی که همیشه دارند لبخند می‌زنند و با چشمهایشان می‌گویند: بله.
دلم می‌خواست پیرهنهای چین‌دار رنگ-رنگی بپوشم و توی خیابان با قدمهای آهسته راه بروم.
باد بیفتد توی پیرهنم و رنگها شروع کنند به رقصیدن.
کاش این همه میل به پیشرفت و جبران کارهای نکرده، که همه‌اش شده حسرت، نبود.
دلم می‌خواهد اشتباه کنم، حرفهای نابه‌جا بزنم، فرصتها را از دست بدهم، خلاف اصول اخلاقی و ذهنی‌ام کاری انجام بدهم و تندتند خودم را ببخشم.
دلم می‌خواهد یادم بماند که یک زنم با سی چهل سال عمر باقی مانده که قرار است زیر این آسمان آبی سپری شود و هیچ نماند.

اوباما یا دو خرداد؟

2008-11-06T00:52:00.000-08:00

فکر می‌کنی قرار است در آمریکا هجده تیری پیش بیاید، که این طور نشسته‌ای منتظر روز نا‌امید شدن مردم آنجا؟. مطمئن باش هیچ کدام ازآن اتفاقها، که من و تو شرطی‌اش شده‌ایم، به آن مسخرگی که در کشور جهان سومیِ ما پیش آمد در آمریکا رخ نخواهد داد. همان‌ها که نسل ما را تبدیل کرد به آدمهایی که در سی سالگی، یا افسرده‌ایم یا فقط دنبال آرزوهای شخصی، که هرچیزی را که مربوط به آرمانهای یک جامعه باشد مسخره می‌کنیم، که وقتی سخنرانی اوباما را بعد از پیروزی می‌شنویم و هیجان طرفدارنش را می‌بینیم، نمی‌توانیم پوزخند نزنیم.
مطمئن باش قرار نیست که یازده سال بعد جوانهای آمریکایی آدمهایی شوند مثل ما، سرخورده و گریزان از اجتماع.
اما یک چیزی هست که من و توی جهان سومی، گر چه دو روز بعد یادمان می‌رود، فعلا بهتر از آنها می‌دانیم. آزادی، صلح، دموکراسی و عدالت کلمات قشنگی هستند برای سخنرانی. پای عمل که بیفتد این دنیا را نمی‌شود بر اساس آرزوهایی ساخت که از هیجان ِ جمعی شکل گرفته‌اند.

اصل دوم

2008-10-30T02:38:00.000-07:00

هرگز کسی را عمیقا، از ته دل و به خاطر خودش دوست نداشته باش.
بدترین صدمه ها را به کسانی می زنی که این طور دوستشان داری.

تنهایی

2008-10-30T02:37:00.000-07:00

اصل اول از اصول زندگی مدرن در ذهن من:
هرگز احساس نکن که درک شده ای یا کسی را درک کرده ای.
بهترین و نزدیک ترین رابطه ها هم بر اساس سوء تفاهم شکل گرفته اند.

فریاد

2008-10-30T02:35:00.000-07:00

آواز دستگاه همايون به نظرم حال آدمي را مي گويد که بغض دارد اما نمي تواند گريه کند. اين بغض اوج مي گيرد اما به زاري تبديل نمي شود. دستگاهي سراغ داريد که حال مرا بگويد ؟
حال کسي که مدتهاست دلش مي خواهد فرياد بزند اما نمي تواند.

Contrast

2008-10-20T11:00:00.000-07:00

این روزها که همه دوستهای من یا مادر شدن، یا از مادر شدن صحبت می کنن، من تو این فکرم که چقدر دردناکه که من پاره ای از تن مادرم هستم.

تصویر ذهنی

2008-08-20T11:09:00.000-07:00

شیراز بیست ، بیست و پنج سال پیش، سوار پیکان زرد بابا، کنار ساختمان شماره دو دانشکده مهندسی که تازه دارند می سازندش ایستاده‌ایم. درختها بلندترند و خیابانها پهن‌تر و نرده‌های سفید‌رنگ، کوتاهی دیوارهای آجری را جبران می‌کنند. من چقدر دلم می‌خواست مهندس برق شوم و دستهایم چقدر پیر شده‌اند.
چی بنویسم؟ وقتی که دنیای واقعی جایی است که با حرف ساخته نمی‌شود.
همه قدرتم را جمع می‌کنم توی ضربه راکت که توپ را با ضرب بیشتر بکوباند به میز و وقتی مربی استراحت می‌دهد نمی‌نشینم. می‌ترسم بروم توی رویای همیشگی‌ای که تو را می‌بینم، توی زمینه خاکستری از برف سنگین و ابرهای فشرده ایستاده‌ای، بی‌نهایت دوری و من اشک می‌ریزم. اشکهای واقعی و آنقدر داغ که می‌شود بریزمشان توی لیوان و باهاشان چای درست کنم.

2008-08-10T10:49:00.000-07:00

فروغ می خوانم این روزها و هیچ.
.................................................

سکوت چیست، چیست، چیست ای یگانه ترین یار؟
سکوت چیست به جز حرفهای ناگفته
من از گفتن می مانم، اما زبان گنجشکان
زبان زندگی جمله های جاری جشن طبیعتست.
زبان گنجشکان یعنی : بهار، برگ ، بهار
زبان گنجشکان یعنی نسیم، عطر، نسیم
زبان گنجشکان در کارخانه می میرد.

..................................................

حس می کنم که وقت گذشته است
حس می کنم که "لحظه" سهم من از برگهای تاریخ است
حس می کنم که میز فاصله کاذبی است
در میان گیسوان من و دستهای این غریبه غمگین
حرفی به من بزن
آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد
جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد؟

.....................................................

من از زمانی که قلب خود را گم کرده است می ترسم
من از تصور بیهودگی این همه دست
و از تجسم بیگانگی این همه صورت می ترسم
من مثل دانش آموزی
که درس هندسه اش را دیوانه وار دوست می دارد تنها هستم
و فکر می کنم که باغچه را می شود به بیمارستان برد
من فکر می کنم...
من فکر می کنم...
من فکر می کنم...
وقلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود.

.......................................................

نهایت تمامی نیروها پیوستن است، پیوستن
به اصل روشن خورشید
وریختن به شعور نور
طبیعی است که آسیاب های بادی می پوسند
چرا توقف کنم؟
من خوشه های نارس گندم را
به زیر پستان می گیرم
و شیر می دهم
.....
/ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

Your pleasure knows no limits

2008-07-20T06:19:00.000-07:00

Your breath is sweet
Your eyes are like two jewels in the sky.
Your back is straight, your hair is smooth
On the pillow where you lie.
But I don't sense affection
No gratitude or love
Your loyalty is not to me
But to the stars above.

One more cup of coffee for the road,
One more cup of coffee 'fore I go
To the valley below.

Your daddy he's an outlaw
And a wanderer by trade
He'll teach you how to pick and choose
And how to throw the blade.
He oversees his kingdom
So no stranger does intrude
His voice it trembles as he calls out
For another plate of food.

One more cup of coffee for the road,
One more cup of coffee 'fore I go
To the valley below.

Your sister sees the future
Like your mama and yourself.
You've never learned to read or write
There's no books upon your shelf.
And your pleasure knows no limits
Your voice is like a meadowlark
But your heart is like an ocean
Mysterious and dark.

One more cup of coffee for the road,
One more cup of coffee 'fore I go
To the valley below.

Bob Dylan lyrics

علم ارتباطات

2008-07-17T00:42:00.000-07:00

آمده‌ام سراغ مدير كل اداره كل فلان و بهمان_آدم هيكل‌گنده پوشيده از محاسني كه انگشت شست پايش از لاي دمپايي زده بيرون_ راضي‌اش كنم كه با نرم افزارمان كار كند. مي‌دانم كه علت مخالفتش هم با پیاده‌سازی اتوماسیون اين است كه دو ساعتي در روز مجبور مي شود توي اتاقش بماند و با كامپيوتر كار كند.
" جناب آقاي مهندس شنيدم كه خيالتون بابت بعضي مسائل تو سيستم ما نگران بوده ، اومدم خدمتتون كه ان شاء الله ، مشكلات رو حل كنيم به اميد خدا كار شروع بشه. حاج آقا اگر چند لحظه فقط به من اجازه بدید ..."
به اينجا كه مي‌رسم متوجه مي‌شوم كلماتم به طرز خنده‌داري اغراق‌آميزند. سخت است كه جلوي خنده‌ام را بگيرم. ضمن اينكه مي‌دانم بهترين راه تحت تاثير قرار دادن طرف مقابل اين است كه نقش خودت را بازي كني. طبيعي. مي‌خندم. خنده بي جا و احمقانه من باعث مي شود حاج آقا هم لبخند بزند. حالا بين ما دو نفر يك توافق نگفته وجود دارد. مي روم كامپيوتر گرد و غبار گرفته‌اش را روشن كنم.

صدای سفید

2008-07-10T10:36:00.000-07:00

صدای سفید می آمد که بلند شدم و رفتم کنار ماهی ها، یادم رفت دوباره.
پریروز ها از کنار خیابان سفید هم که رد شدم یادم رفت، روی صندلی هم ننشسته و نرفته یادم رفته است. گرمای ظهر که به تنم می خورد یادم می آید : شاید باید راهی را می رفتم.
صدای سفید درد داشت بعضی وقتها و وقتی می نشستم روبرویش یادم می آمد.

این نوشته به وبلاگ من تقدیم شده است. شايد براي يادآوری اينكه بايد بنويسم.

2008-06-29T12:24:00.001-07:00

بارها افتاده‌ام به جان خودم و همه چیزهای دور و برم. همه را ویران کرده‌ام به امید این که از نو جور دیگری بسازمشان. از نو ساختن چیزهای ویران شده بعضی وقتها کار سختی است که از پسش برنمی‌آیم.

2008-06-10T03:09:00.000-07:00

ما قهرمانهاي دنياي كوچك احمقانه خودمانيم.

دیگر هیچ

2008-06-08T12:43:00.000-07:00

شماره را پاک کردم که دیگر نتوانم sms بدهم یا زنگ بزنم. می‌دانم که خیلی وقتها آنقدر ضعیف می‌شوم که نمی‌توانم قانونهای خودم را رعایت کنم. حتی sms ای را که ذخیره کرده بودم چون شماره را نشانم می داد پاک کردم. متن اش این بود" خوبه که، ماهی ها خوشحال می شوند" .
گفته بودم احساس می‌کنم من هم دارم فرو می‌روم زیر دریا. بعد از تصور خوشحال شدن ماهی‌ها خوشحال شده بودم به اندازه‌ای که بال بزنم و از زیر دریا بروم تا آسمان.
عشق چیزی نیست که بماند، می دانم. یک لحظه است، یک دم. باید قانع بود بهش. بقیه اش ممکن است چیز خوب دیگری باشد اما عشق نیست و اگر زیادی گیر بدهی که حفظش کنی، تمام است. همان یک دم را باید جاودانه کرد. همان لحظه ای که برای همیشه ثبت می شود توی ذهن. لحظه درخشیدن نگاهها یا مهربان شدن دستها یا لحظه تسلی بخش شدن کلمات.
زلزله شمال که تهران را لرزاند از همه جوگیرتر شده بودم که همین امروز و فردا تهران هم خواهد لرزید.مدام فکر می‌کردم یک ثانیه دیگر نیستم، باید کاری کرد. و از کاری که کردم راضی‌ام حتی اگر نتیجه‌اش ثبت یک لحظه بوده باشد و دیگر هیچ.

بی‌بی

2008-06-04T11:58:00.000-07:00

بابا می‌گفت سه چهار ماهی یک بار که سر و کله پدرش پیدا می‌شده ، مادربزرگ خرج چند روز خانه را صرف درست کردن شام شاهانه‌ای می‌کرده تا سفره بلند بالایی بیندازد و سر سفره بنشیند رو‌به‌روی شوهرش.
انگار نه انگار که پدربزرگ ترکش کرده بوده و فقط گاهگاهی می‌آمده سر میِ‌زده بهشان که ملکی را بفروشد و پولش را ببرد به قول بابا خرج خوش‌گذرانی با آن زنک بدکار بکند. معشوقه‌اش.
بابا با گفتن کلمه بدکار به جای بدکاره خیالش راحت بود که حرف بدی به دختر کوچکش یاد نداده .من معنی بدکار را بلد بودم و نمی‌پرسیدم. بدکار یعنی بدکردار. آن‌کس که عمل بد انجام می‌دهد.
بعد که همه دارایی پدربزرگ تمام می‌شود، هر بار که می‌آمده، بی بی -همان مادر بزرگم- بدون حرف و کلام و نه با اصرار و یا به زور، چیزی از اموال خودش را می‌بخشیده بهش. بابا می‌گفت دریغ از این که یک بار بگوید تا حالا کجا بوده‌ای یا بگوید پس این بچه‌ها چه می‌شوند یا هر جور اعتراضی بکند.
کل قضیه روآور نمی‌شده. انگار که هیچ. انگار که مرد خانه رفته باشد به شهر دیگری برای کار.
تا وقتی پدربزرگ سرطان می‌گیرد، هنوز به چهل و پنج نرسیده بوده، زنک بدکار ترکش می‌کند، برمی‌گردد پیش مادربزرگ، هیچ برایشان نمانده بوده، یک سال بعد می‌میرد.
بی بی را یادم هست ، که چقدر مهربان بود و بخشنده. و از همان تصویر گنگی که توی ذهنم دارم می‌توانم غرورش را حس کنم. خانه عمو زندگی می‌کرد. وقتی می‌رفتیم پیششان صدا می‌زد :"فاطمه برو از سر کوچه نیم کیلو پسته بگیر بیاور". زن عمو که هیچ دوست نداشت نقش پادو را بازی کند جواب سر بالایی می‌داد که بی‌بی به روی خودش نمی‌آورد و بالاخره یکی را پیدا می‌کرد که برود برایش خرید کند. یادش به خیر. ...
اما توی این داستان یک چیزی هست که نگرانم می‌کند.

مادر شدن

2008-05-11T12:01:00.000-07:00

بهار بود. همین وقتها یا کمی زودتر، که نفسم پله‌ها را نمی‌کشید و آسانسور شرکت خراب بود. چطور می‌شود این همه از سکون بیزار باشی و دو سه بهار را مثل هم گذرانده باشی؟
وقتی رسیدم داخل شرکت، جلوی چشم منشی‌مان از حال رفتم. مثل خواهرم وقتی از پله‌های آپارتمان چهل متری سه راه ملک بالا آمده بود و در را که رویش باز کردم افتاده بود روی زمین. من می‌ترسیدم از اینکه رنگ گچ شده بود، از اینکه موهایش را که از صورتش کنار زدم نصفشان توی دستم جا ماندند. گفت که حامله است . گفتم "تو که دیگر بچه نمی‌خواستی؟"
فکر می‌کردم که یک اشتباه بزرگ است که بچه اش را سقط نکند. در حد فاجعه. وحالا یک دختر هفت ساله دارد که موهای خرمایی فرفری تا کمرش رسیده‌اند و بلد است بخواند و بنویسد.
مگر می‌شود!؟
منشی شرکت گفت" این روزها خماری، بهت مشکوک شده‌ایم". راست می‌گفت. سرم را می‌گذاشتم روی میز و چشمهایم می‌رفت روی هم. قلبم تند تند می زد و نا آرام . گیج بودم. چه روزهای سریعی بودند و من توی خیابان سنگین راه می رفتم و همه بوها با هم قاطی می شدند.
مادر شدن چطوری است؟ فکر می‌کنم در ناخودآگاهم برای اینکه تغییری کرده باشم دارم دوباره کودک می‌شوم.

خروس

2008-04-01T12:27:00.000-07:00

خروس را امروز ظهر تمام کردم، خواندنش را، از ابراهیم گلستان. فکر کردم آدم یک داستان مثل این بنویسد، به این زیبایی، دینش را به نوشتن ادا کرده، تمام. هنوز در عالمش هستم.

من‌ و ‌تو ،درخت و بارون

2008-03-22T11:30:00.000-07:00

من باهارم تو زمين
من زمینم تو درخت
من درختم تو باهار ــ
ناز انگشتای بارون تو باغم مي‌کنه
ميون جنگلا تاقم مي‌کنه.

تو بزرگی مثِ شب.
اگه مهتاب باشه يا نه
تو بزرگی مثِ شب.

خودِ مهتابی تو اصلاً، خودِ مهتابی تو.
تازه، وقتي بره مهتاب و
هنوز
شبِ تنها
بايد
راه دوری ‌رو بره تا دَم دروازه روز ــ
مثِ شب گود و بزرگی
مثِ شب.

تازه، روزم که بياد
تو تميزی
مثِ شبنم
مثِ صبح.

تو مثِ مخملِ ابری
مثِ بوی علفي
مثِ اون ململِ مه نازکي:
اون ململِ مه
که رو عطرِ علفا، مثل بلاتکليفی
هاج و واج مونده مردد
ميون موندن و رفتن
ميون مرگ و حيات.

مثِ برفايی تو.
تازه آبم که بشن برفا و عُريون بشه کوه
مثِ اون قله‌ مغرور بلندی
که به ابرایِ سياهی و به بادای بدی می‌خندی ...

[]

من باهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو باهار،
ناز انگشتای بارون تو باغم می‌کنه
ميون جنگلا تاقم می‌کنه

(احمد شاملو)

قالی‌ها

2008-03-01T11:08:00.000-08:00

دکتر می‌گوید اولین راهش این است که حواست را یک جا متمرکز کنی. به پسر حاجی می‌گویم وقتی این روزها موقع راه رفتن با سر می‌روم توی دیوار، دیگر از خودم توقع ندارم که با تمرین کردن بتوانم لذت ببرم.
سالی دو بار باید زیر قالی‌ها را جارو کرد.از چهل سال پیش تا به حال. دیگر نوبت من است که صاحب اتاق مهمانخانه شده ام. رضا می‌آید تخت و میز و کمد را جابه جا می‌کند و من میخک و بهار نارنج خشک می‌ریزم زیرشان که بویش بیدها را فراری بدهد.عطسه‌ام گرفته از بوی میخک. چشمهايم پر اشك شده. می‌گویم من خیلی زشت شده ام. نه؟ می گوید نه. مهربان است اما صحبتمان مثل همه گفتگوهای کافی شاپی مسخره ایست که دختر گریه می‌کند و پسر کلافه است. مامان این قالی‌ها را خیلی دوست دارد. یکی دستباف کرمان و دیگری کاشان. بابا می‌گفت تا مدتها بعد از این که جارو برقی خریده بودیم با جاروی دستی جارویشان می کرد که خراب نشوند. بازوهایم را بغل کرده‌ام. پسر حاجی ماشین را نگه می‌دارد تا به خانه نیمه کاره‌ای که بابایش دارد برایش می‌سازد سر بزند.دیر به داد قالی‌ رسیده‌ام. وقتی جارو بیدها را می‌بلعد خوردگی‌ها را می‌بینم. مامان همیشه زانودرد دارد. بابا می‌گفت پدر خویش باش اگر مردی و من مرد نبودم. هر بار می‌خورم زمین. می‌گویم فکر کردم یک مهارت است که باید یادش بگیرم اما دیگر نمی‌توانم. می‌گویم بدون عشق نمی‌شود و من از دستش داده‌ام.

عاشق شدن های من-1

2008-02-21T11:45:00.000-08:00

عاشق ستاره راک اند رول کلاس زبانمان شده‌ام. فقط هجده سالش است اما تیپ مردانه‌ای دارد. همیشه قوز می‌کند شاید به خاطر این که می خواهد با بقیه هم قد شود و با گردن خمیده، از زیر ابروهای پرپشت و مژه های مشکی‌اش به همه چیز جوری نگاه می کند انگار دنیا برای این ساخته شده که او کشفش کند.
موضوع بحث کلاس هر چه باشد از همه بیشتر می‌داند. از جنگ جهانی دوم تا تاریخ انقلابهای آمریکای لاتین یا زندگی نامه جان لنون.آخر همه صحبت ها را هم به طنز می‌کشاند به متلک گفتن به دولت ایران. دقيق و شمرده حرف مي زند و همه تمركزش را به كار مي گيرد تا استدلالهايش محكم باشد.با دوستهایش کنسرت زیر‌زمینی برگزار می‌کنند و برخلاف من که هجده سالگی نمی‌دانستم توی این دنیا غیر از درس خواندن چه هدفی می‌شود داشت آرزویش این است که یک ستاره راک اند ‌رول بشود. دنیایش زمین تا آسمان با هجده سالگی من فرق دارد . به نظرم وسیع تر، شادتر و حتی واقعی‌تر است.
اگر بشود نماینده نسل خودش حسابش کنم و با این حساب که آینده جامعه مرا این نسل می‌سازند امیدوارتر می‌شوم به اینکه دنیا روز به روز جای بهتری برای زندگی کردن خواهد شد حتی در کشور من.

پرانتز

2008-02-21T09:22:00.001-08:00

زندگی بی نهایت ساده تر از چیزی است که فکر می کنیم ولی در عین این حال(...)
اگر فیلسوف بودم یک چیزی توی این پرانتز اضافه می‌کردم . اما نیستم . حرف دیگری ندارم.

شوهر قمی

2008-02-04T11:55:00.000-08:00

مامان در حضور این دختر غریبه چادری که نمی‌دانم از کجا آمده، جواب سلامم را می‌دهد. قهر بوده این چند روز. از این قهر و آشتی‌ها کلافه‌ام. دلم می‌خواست جسارتش را داشتم یک بار برای همیشه خیالش را راحت می‌کردم، بهش می‌گفتم " مادر! کار من از هر شک و نگرانی و دلشوره از آن نوعش که تو داری گذشته . خودم را هم این طوری که هستم دوستتر دارم تا آن طور که تو می‌خواهی. اگر اصول اخلاقیت اجازه نمی‌دهد که با آدمی مثل من زندگی کنی تکلیفم را معلوم کن تا همین فردا جل و پلاسم را جمع کنم از خانه ات بروم. اگر هم نه، یک چند وقت دیگر هم صبر کنی خودم می‌روم یک گوشه دنیا گم و گور می‌شوم."
دخترک مثل این که از شاگردهای قدیمی مامان است. دارد تعریف می‌کند که همیشه عاشق قم بوده و خدا را شکر که شوهر قمی قسمتش شده که می بردش همانجا.
خدا به فریاد برسد! خانه مان کم کم دارد محل رفت وآمد آدمهای خطرناکی می شود. شنیده بودیم کسی عاشق مشهد، شیرازیا اصفهان باشد، اما این را نه.
رو به من می‌کند با لبخند مخصوص آدمهای با ایمان و مطمئن می گوید " کلاس زبانتان کجاست؟"
من قطره آبی را که از موها روی پیشانی‌ام چکیده سریع می‌گیرم و شستم خبردار می‌شود که مامان علت دیر آمدن مرا کلاس زبان گفته. نمی‌فهمم مگر فتوای جدیدی صادر شده که استخر رفتن دختران را منع کرده باشد و یا اینکه اصلا چرا باید در مورد این که من کجا هستم به کسی توضیحی داد. اما من هم قاطی بازی شان می‌شوم. زیر نگاه سنگین مامان همین طور که سرم را بدون پنهانکاری جلوی بخاری می‌گیرم و موهایم را می‌تکانم، برایش توضیح می‌دهم که کلاس زبانم کجاست و اغلب این ساعت موقع برگشتن توی ترافیک می‌مانم.

معما

2008-01-16T09:47:00.000-08:00

ما چی هستیم؟ اون چه که تو ذهنیتمون از خودمون می‌سازیم یا اون چه که به دیگران اثبات می‌کنیم که هستیم؟
اولی که نمی‌تونه درست باشه. اما اگه جواب دوم درسته، چه کسی تو این دنیا ارزشش رو داره که بخواهیم چیزی رو بهش اثبات کنیم؟ بدیهیه که هیچ کس غیر از خودمون این ارزش رو نداره .
اما ذهن من یکی مدتیه که حوصله پذیرش اثبات چیزی رو نداره.

تقدیم به مهدی

2007-12-24T11:38:00.000-08:00

صفحه اول کتاب نوشته بودم "تقدیم به مهدی به امید شادی و سلامتی". حالا که فکرش را می‌کنم می‌بینم جمله‌ام بی‌معنی بود. مگر کمپوت برای مریض برده بودم!؟ سلامتی که هست. شادی هم چیزی نیست که به امیدش بنشینیم. یک چیز درونی است. حتما هست توی دل آدم هرچه هم که شرایط زندگی سخت باشد و تلاش برای حفظش دشوار.
باید نوشته پای کتابم را این طور تصحیح کنم : تقدیم به مهدی به امید اینکه شادی و سلامتی‌اش مستدام باشد.
خیالم توی همان سه روز مانده همان سفر سه روزه با قطار. همه‌اش تصور می‌کنم توی این مسیر چند بار انگشتهای کشیده ظریف دوربین را تنظیم کرده‌اند روی تصویری که قاب پنجره قطار قاب کرده و هیچ کس دیگر به این زیبایی نمی بیندش؟
مسیر را ندیده‌ام اما با عکس‌ها تصورش می‌کنم. با عکس‌ها به مرز می‌رسم. به همانجایی که گاو چرا می‌کرد روی علف‌ها. مسیرم مه آلود و سرسبز است. به شهر‌ها می رسم به خیابانهای سنگفرش و مسجدهای بزرگ و نورانی به دکه گلفروشی لب خیابان.
بعدش نمی دانم کجاست. قطار همین طور می‌رود و از اینجا به بعد تصویرها را ندارم همه چیز توی ازدحام گم می‌شود. فکر می‌کنم از اینجا به بعد تصویرها متعلق به حریم زندگی یک آدمند و نباید زیاد تجسمشان کرد.
از اینجا به بعد فقط آنهایی را خواهم دید که انتخاب میشوند برای نشان دادن به دیگران.

جوری که پیدایش نمی‌کنم

2007-11-12T12:41:00.000-08:00

نه. اینجا را نمی‌خواهم تعطیل کنم . تازه قرار بود که بیشتر هم بنویسم . می‌توانم هر بار کلمات را بالا و پایین، چپ و راست جوری بچینم که حرف دیگری گفته باشم . حتما حرفی هم هست که اگر بزنمش پاره‌های وجودم را که باد هر کدام را می برد به گوشه‌ای، بچسباند به هم و یکی بشوم. حرف دیگری هم حتما هست که بتوانم مثل یک هدیه ارزشمند بگیرمش روی دو تا دستم و ببخشم به هر کسی که زمانی دلم خواسته چیزی می‌داشتم تا بهش می‌بخشیدم. کلمات را به راه دیگری هم می توانم ببرم. آن طور که اثبات کنم که اگر قرار باشد با این دنیا در بیفتم می‌توانم برنده شوم. می‌توانم داستان تعریف کنم . می‌توانم همه آنچه را که دوست ندارم ریشخند کنم. می‌توانم حق را به جانب کسی بدهم یا بگیرم .حتما کلمات را می‌شود جوری کنار هم چید که...

دنیا

2007-10-16T10:02:00.000-07:00

خیلی چیزها بر وفق مراد نیست.اوضاع کشور هم از همیشه بدتر به نظر می‌آید. تنبلی‌های بی‌پایان خودم هم مطابق معمول کلافه‌ام می کند. با این حال نمی‌دانم چرا این روزها هرچه می‌گذرد احساس می کنم که دنیا دارد جای امن تری برای زندگی کردن می شود؟

Restart

2007-09-01T12:19:00.000-07:00

صبح از بین همه چیزهایی که از آدمها می‌بینم و می‌شنوم مغزم شروع می‌کند به جمع کردن داده‌ها. می‌گذارد کنار هم مقایسه‌شان می‌کند، تحلیل می‌کند، استنباط می‌کند ، تا عصر فرضیه شکل گرفته، می‌ماند بررسی درست بودنش توی حالتهای مختلف که باید از آرشیو مغزم بکشانمشان بیرون.
شب خسته از سردرد می‌روم به رختخواب. خواب می‌بینم که مست، می‌روم، روی دستهای تو و تا صبح تئوری ها همه فراموش شده اند.

یک قطعه نو براي رويا و عروسي و مرگ

2007-08-30T12:24:00.000-07:00

از خانه كه بيرون زدم
چندان مزارع تيره، چندان كه من
و راه رفتنم از كوچه ها چندان كه ديوانه ها به من سلام
برگشتنم به خانه چنانكه با هيچ كس خبر نتوانست
و كودكانم در حال بازي انگار باد رختهاي روي بند رخت را به درختان ايثار
و زنم انگار بادبادك خوشبويي كه نخش را يك ماهي در دريا در دست

دنيا را اي كاغذ عزيز من، به تو مي‌بخشم
و پشت پنجره روي گليم سبز مي‌افتم
چشمهايم را ميبندم تا موريانه ها بِگُوارُندُم
و عهد كرده ام با خود كه عهد خود را هر روز بشكنم.

منبع :
ده قطعه از بازشكستن در سي قطعه نو براي رويا و عروسي و مرگ
از مجموعه از پس باده پيمايي با اژدها در تموز
از رضا براهنی

پ.ن: توضيح اينكه متن بالا يكي از اين ده قطعه است كه من خيلي دوستش دارم.

ليوانها

2007-08-26T01:20:00.000-07:00

ليوانها را جمع مي‌كنم، ليوانهاي نيم خورده چاي، قهوه، آب، عرق. با آن هيكل گنده اش همين طور پشت سرم مي‌آيد و غر مي‌زند و من يكي يكي پيداشان مي‌كنم .
از روي ميز، از كنار تشك رنگ و رو رفته اي كه هميشه يك گوشه پهن است واز كنار مبلها .
همه را مي‌گذارم توي ظرفشويي .شير آب داغ را باز ميكنم. مي گويم: "اين قدر اين ها را نشسته‌اي كه جرم گرفته‌اند." مي گويد: "يك دقيقه بنشين تو به اين ليوانها چكار داري؟" ايستاده پشت سرم و من دنبال چيزي مي‌گردم كه به جاي مايع ظرفشويي ازش استفاده كنم . رویم را که برمی‌گردانم دست خیسم را توي هوا مي‌گيرد. انگشتهايمان را قفل مي كنيم توي هم، اول دست راست و بعد دست چپ . مي‌گويد كه خيلي خوشحال است . دلم مي‌گيرد. انگاركه قفسه سينه‌ام را پرس كرده باشند . مي‌گويم: "بايد فكري به حال لامپهاي سوخته اينجا بكني."

داستانی با نتیجه گیری اخلاقی

2007-07-31T02:58:00.001-07:00

آقای ابراهیم مسئول شبکه یکی از این اداره های طرف قراردادمان است و برعکس اغلب آدمهایی که من روزانه باهاشان سر وکار دارم آدم متشخصی است. صدای قشنگی هم دارد . وقتی می‌بیندم اگر خسته و بی حال و ژولیده نباشم ، در اولین نگاهش برقی هست که من آن را دوست می‌دارم. ولی بلافاصله چشمهایش به حالت عادی خودشان برمی گردند ، به حالت بی تفاوتی. بهم می‌گوید" حاج خانوم یکی از سرویس هاس سرورمان استارت نمیشه . چشه؟" و من همین‌طور که با سرور کار می کنم می پایمش که چطور هر نیم ساعت سیگاری روشن میکند و می‌ایستد پای پنجره ، خیره به منظره روبه رو دود را با همه وجودش می دهد بیرون و بعد به آرامی میرود دنبال کارش .
نزدیکیهای خانه ما یک قهوه خانه قدیمی است که من از بچگی با ترس ازجلویش رد می‌شدم. پاتوق تریاکی هاست .داخلش همیشه تاریک است و بوی دود اطرافش را برداشته. آقای ابراهیم را یک بار دیدم که از آن قهوه خانه می آمد بیرون و فقط همین یک بار این همه خوشحال دیدمش . انگار که قلیان کشیدن توی این جای خلاف بزرگترین تفریح زندگی اش باشد .
همه این ها باعث می شود که فکر کنم توی زندگی آقای ابراهیم یک چیزی، یک جایی کم است و وقت سیگار کشیدن ، وقتی خیره می شود به ساختمان نیمه ساز روبه روی پنجره اتاقش ، دارد حسرت آن چیز را می خورد.
به عکس پسر ده ساله اش که روی دسکتاپ گذاشته نگاه می کنم . مطمئنم آقای ابراهیم زندگی خانوادگی آرامی دارد . هیچ وقت هم ندیده ام که عصبی یا افسرده باشد . مطلب چیز دیگری است . چیزی که من دوست دارم توی ذهنم آن را به گذر زمان مربوط کنم . به سریع طی شدن سالهای جوانی آقای ابراهیم. به اینکه قبل از اینکه بفهمد، شده است یک مرد چهل و دو ساله جاافتاده ، با زندگی ای که همه چیزش خیلی عادی است . بدون یک عشق و انگیزه قوی و مبهوت سالهایی که گذشته اند . انگار که از این سالها جا مانده. فکر می کنم که آقای ابراهیم هم مثل من دارد فقط اوقات را سپری می کند با چاشنی مختصری خیال پردازی و از این فکر وحشت می کنم . به خودم می گویم آقای ابراهیم حداقل آن قهوه خانه را دارد ولی تو وقتی چهل سال بشوی چی داری؟

ن

2007-07-20T13:06:00.000-07:00

یادم نیست چادر ها را از کی گرفته بودیم . مال هر کی بود ، به تن ما که زار می زد. بقیه چیزها را خوب یادم هست .تعطیلات تاسوعا و عاشورا افتاده بود به وسط هفته .اکثر بچه های خوابگاه گذاشتند رفتند خانه‌هاشان .توی اتاق هشت نفریمان فقط من و ن مانده بودیم و خوشحال از این تنهایی داشتیم همه آرزوهامان را برآورده می کردیم .
شبها تا دم صبح بیدار می ماندیم . ن دو زانو می نشست روی زمین و شعرهایش را برایم می‌خواند. با آن باسن قلمبه وقتی که کمرش را به عقب و جلو تاب می داد و شعرمی خواند با مزه می‌شد. سبزه بود با صورت تپل ، لبهای گوشتالو و چشم و ابروهای مشکی . موهایش همیشه کوتاه بود و چتری هایش را بادقت می‌خواباند روی پیشانی اش . چشمهایش پیرتر از سن ما بود و چقدر جسور بود.
دم ظهرکه از خواب بلند می شدیم بی خیال کلاسهای نرفته ، غذاهای نذری را که از این ور و آن ور گرفته بودیم می خوردیم و نقشه می کشیدیم که عصر چکار کنیم . آن روز را فکر کردیم که این ایام عزاداری رفتن به بازارچه خیلی حال می دهد. ن گفت که این بار تا ته بازارچه برویم تا برسیم به درخونگاه ، محله بچگی های فروغ .
بازارچه را از آدرس پشت یک نامه پیدا کرده بودیم . این که نامه مال کی بود و جریانش چی؟ ، می‌شود یک داستان دیگر . خلاصه اش این که یکی از دوستهامان توی آن محل عاشق کسی بود و یک روز از سر دلتنگی من و ن را برداشت برد آنجا تا خانه طرف را از روی آدرس پیدا کنیم و ما هم که کلی ذوق کرده بودیم از دیدن بازارچه قدیمی و بافت سنتی اش، تصمیم گرفتیم که یک بار دیگر هم برویم، با چادر که خیلی چپ و چوپ نگاهمان نکنند مردم مذهبی آن محل و بدون آن دوستمان که همه اش می ترسید که کسی ببیندش و بشناسدش .
چادری های غلط اندازی بودیم . مخصوصا ن با آن ماتیک نارنجی و چتری های ژل زده اش. از جلوی در دانشگاه که رد شدیم ن رو گرفته بود و فقط دماغش پیدا بود . یکهو زد زیر خنده ، گفت که یکی از بچه های دانشگاه نشناختتمان و متلک آبداری پرانده . اگر روز دیگری بود عصبانی می شدم و مثل خیلی وقتها کارم به دعوا کردن با ن می کشید ولی آن روز بی خیال ترین آدم دنیا شده بودم . چهار راه کالج بستنی خریدیم و ایستادیم منتظر اتوبوس . تا اتوبوس بیاید ن به چند نفر چشمک زده بود و لبخند؟ ، خدا می داند . ولی از اتوبوس که پیاده شدیم و رفتیم داخل بازارچه ، میان آن همه آدم مشکی پوش ن دیگر جدی شده بود . زیر نور لامپهای رنگی و از میان دسته های عزاداری بازارچه را رد کردیم و از کوچه های تنگ و تاریک پشتش گذشتیم تا رسیدیم به جایی که حداقل خودمان فکر می کردیم محله زندگی فروغ بوده . به خانه ها نگاه می کردیم ، به جدول آب وسط کوچه ها ، به هر جا که فکر می‌کردیم به کلمه ای از شعرهای فروغ مربوط باشد.و انگار که توی یک عالم دیگر بودیم.
شب دیر وقت با یک کیسه تخم مرغ محلی که از بازارچه خریده بودیم برگشتیم خوابگاه و ن یکی از قشنگترین شعرهایش را گفت.

طرح ضربتی

2007-06-04T11:38:00.000-07:00

نشسته‌ایم توی پارک. دوستم ماموری را نشانم می‌دهد که دست پسری را گرفته و دارد می‌برد. درست میان آرنجش را گرفته .همانجایی که خیلی به نوازش حساس است. پسر بیشتر از بیست و دو سه سالش نیست.موهای بلند و تی شرت تنگ به تن دارد که به خودی خود می‌تواند کافی باشد برای اینکه نیروی انتظامی جزء اراذل و اوباش حسابش کند. پشت سرشان یک مادر و دختر می‌روند با قدمهایی که به اجبار تند کرده اند تا هم‌قدم شوند با مامور و چیزی ازش بپرسند. اینها از پسرک شاکی شده‌اند انگار.این را از قیافه مضطرب زن می‌فهمم. با ترس، عذاب وجدان و عصبانیت سر دخترش داد می زند "مگر من گفتم ببرنش؟"
نگاه می کنم با وحشت به باتومی که مامور به کمرش بسته. توی پارک به این شلوغی چکار می‌تواند کرده باشد پسرک با این زن، جز اینکه متلکی گفته باشد به دخترش؟
قدمهای زن دارد آهسته می شود .توی دلم التماس می کنم ، تو را به خدا نگذار ببرندش .
اگر جای انگشتهای مامور بماند روی دستش؟ اگر بیندازندش توی ماشینی که پنجره هایش میله دارند؟اگر با باتوم بزنند جوان مردم را؟ اگر آفتابه بگذارند به دهنش؟
تو را به خدا زن باش . برو جلویشان را بگیر نگذار که ببرنندش.
برمیگردند مادر و دختر.دوستم می گوید مردممان بی رحم شده اند نسبت به هم. توی پارک همه با وحشت این منظره را نگاه کرده اند ومن فکر می کنم که چقدر بیزارم از خشونتی که این روزها در جامعه ام می بینم.

مثل شیر

2007-05-29T11:42:00.000-07:00

از خیابان رد شده بودم از جلوی بابا که پشت چراغ قرمز توقف کرده بود. به مامان گفته بود این دختر مثل شیر راه می‌رود.حظ می کنم. راه رفتنش با همه توی خیابان فرق دارد . بابای نازنین خوش قلبم مغرور تر از این حرفها بود که توی روی کسی ازش تعریف کند حتی دخترش.
حالا دارم لخ لخ کنان از وسط خیابان رد می‌شوم . یک موتوری با سرعت زیاد دارد می آید .فکر می‌کنم که می خواهد از جلویم رد شود ، چند قدم می آیم عقب. کج میکند و می آید با ویراژ از پشت سرم رد می شود و جیغی می کشد. یخ کرده ام . مچاله شده مثل موشی که دو تا هم زده باشند توی سرش ازلابه لای ماشینها میگذرم.

رخوت

2007-05-06T05:43:00.000-07:00

هیچ کدام از بعد ازظهرهای خواب آلود و رخوتناک بهاری با رویاهای بی سروته شان از من چیزی نساختند. دلم برای دریای جنوب تنگ شده با آفتاب تند و هوای شرجی یا برای برف و سرمای زمستان آن سال تهران که داشتم برمی گشتم شیراز و فقط دلم می خواهد که بهار نباشد با این همه عطر وگرده وغبار توی هوا واین عصرهای کشدار.

نوشتن

2007-04-19T12:34:00.000-07:00

من بچه آخر خانه بودم .هر وقت همه خانواده دور هم بودیم بقیه حرفهایشان را می زدند و تا نوبت به من برسد وقت تمام شده بود .این بود که از بچگی عادت کردم به حرف نزدن .
این مضمون را به نقل از راوی یکی از داستانهای گینزبورگ می گویم. وقتی آن داستان را خواندم کلی حس همذات پنداری داشتم با آن شخص و حیف که اسم کتاب یادم نمی آید .
سکوت تا یک جایی خوب است مخصوصا که می بینی بقیه ای که زبانشان از تو خیلی بازتر است هم حرف آن چنانی نمی زنند . ولی خوب عیبش این است که آدم را می برد توی عالم خودش ، غرق در تحلیلها و برداشتهای خودش. و بعد یک جاهایی که لازم می شود دیوار دورت را بشکنی بلد نیستی که چطور و با چه کلماتی باید شروع کنی .
یک زمانی فکر می کردم که باید تمرین کنم و آنقدر حرف بزنم تا یاد بگیرم .حالا می بینم که وقتی با نوشتن راحت ترم نیازی نیست که زور الکی بزنم .
نوشتن برای من یعنی ارتباط برقرار کردن به روش خودم. به خاطر همین اینجا را دوست دارم و از درست کردنش پشیمان نیستم .

یک فیلم خوب

2007-04-12T12:21:00.000-07:00

توی تعطیلات عید یک فیلم خیلی خوب دیدم. Me and You and Everyone We Know اثر یک کارگردان خانم کانادایی به نام Miranda July . چیزهایی که کارگردان که نویسنده فیلمنامه هم هست بهشان پرداخته همان مسا ئل متداول زندگی در جامعه مدرنه مثل تنهایی آدمها ، رابطه بچه ها و پدر و مادرها ، اینترنت ، ... اما خلاقیت کارگردان فیلم را متمایز می کند . Miranda July نقش شخصیت اصلی زن فیلم را هم خودش بازی کرده و به نظر من این نقش ( یک هنرمند جوان که زندگی اش را هم با رویاهایش خلق می کند) حتما به خودش خیلی شبیه است .شخصیت قهرمان مرد فیلم با آن نگاه گیج و معصومانه آنقدر لطیف است که راحت می شود فهمید از دید یک زن ترسیم شده.علاوه بر این نگاه کارگردان به عالم بچه ها هم خیلی دقیق و قشنگه . اتفاق خاصی توی فیلم نمی افتد. یک برش از زندگی عادی یک عده آدم که در یک شهر کوچک و آرام زندگی می کنند ولی پر است از صحنه های قشنگ و تاثیر گذار . دوست دارم نگاه کارگردان را توی خیلی از سکانس ها قاب بگیرم و توصیف کنم .می ماند برای وقتی که فیلم رایک بار دیگر با دقت بیشتری ببینم و یک search ای هم در مورد فیلم و کارگردانش بکنم.
پ.ن: تصحیح میکنم که کارگردان فیلم آمریکایی الاصل و متولد آمریکاست.
.

سر کاری

2007-04-04T02:05:00.000-07:00

با این دروغ اول آوریل گوگل رفته بودم سر کار . ببینید
http://www.google.com/tisp/install.html

بهاریه

2007-03-24T11:46:00.000-07:00

ابر را می‌زند توی تشتی که آبش از کثیفی سیاه رنگ شده ، بدون چلاندن می کشد روی لبه پنجره‌ای که شیشه‌هایش را با خون دل تمیز کرده‌ام. نیم ساعت است که سرگرم جارو زدن شده‌ام و کافی است که فقط یک دقیقه چشم ازش برداری .داد می‌زنم که چکار می‌کنی آقا رضا؟
_ لبه پنجره ها را پاک می کنم.
این را وسط آواز خواندنش می گوید. همیشه در حال خواندن است. می آیم جلو، می‌گویم که لازم نکرده، برو آب تشت را عوض کن،این شیشه‌ها را از اول بشور. چشمهایش روشن است .اصلا همه چیز صورتش کم‌رنگ است .نگاهش هم همین طور . روبه رویش که می ایستی نمی فهمی که تو را نگاه می کند ، جلویت را ، یا جایی پشت سرت را؟ همیشه هم لبخند می زند . وقتی که سرش داد بزنی فقط ابروهایش را می برد بالا .یعنی اینکه نمی فهمد چه ات شده ، ولی خنده محو نمی شود.
چند دقیقه بعد که دوباره نگاهش می‌کنم از پایین شروع کرده به شستن شیشه ها اول پایینش را خوب تمیز می‌کند بعد می‌رود سراغ تکه بالایی. آب شر می زند پایین و دوباره ....
با التماس می‌گویم که اصلا ولش کن آقا رضا بیا کمک من این لبه تخت را بگیر. کفش غرق خاک و گل به پا قدم اولش را می گذارد روی قالی . صدای جیغم بلند می شود .مات و مبهوت مانده، یک پا توی بالکن و یک پا توی اتاق. دیوانه می شوم می‌آیم لبه بالکن سر می کشم توی حیاط به مامان بگویم که این کارگرتان ارزانی خودتان ، تو را به خدا به کمک من نفرستش. همه چیززیر آفتاب می‌درخشد و هوا طوری است که هیچ دادی نمی‌توانم بزنم . حواسم می رود پی درخت نارنجمان . کلی جوانه زده . همین روزهاست که غرق بهار نارنج بشود . هر سال کارم این بود که بیایم توی بالکن ببینم نارنج ما بیشتر بهار داده یا نارنج های همسایه.
برمی‌گردم توی اتاق دراز می‌کشم روی ملافه هایی که یک گوشه تلمبار کرده ام روی هم . بهار شده . چقدر کار دارم برای انجام دادن . چقدر ایمیل باید بزنم . چقدر می‌خواهم که با همه چیز و همه کس آشتی کنم ، حتی با این آقا رضا که رد کفش گلی اش تا دم راه پله مانده.
سه شنبه بیست ونهم اسفند هزار و سیصد و هشتاد و پنج.

تولدی دیگر

2007-03-17T14:20:00.000-07:00

.....
آه ...
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من ،
آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد
سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست
و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید :
"دستهایت را دوست میدارم"
دستهایم را در باغچه می کارم
سبز خواهم شد می دانم ، می دانم ، می دانم
و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت
گوشواری به دو گوشم می آویزم
از دو گیلاس سرخ همزاد
و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم
کوچه ای هست که در آنجا
پسرانی که به من عاشق بودند، هنوز
با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر
به تبسمهای معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او را باد با خود برد
کوچه ای هست که قلب من آن را
از محله های کودکیم دزدیده ست
سفر حجمی در خط زمان
و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن
حجمی از تصویری آگاه
که ز مهمانی یک آینه بر میگردد
و بدینسانست که کسی می میرد
و کسی می ماند
هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد، مرواریدی صید نخواهد کرد.
من پری کوچک غمگینی را می شناسم
که در اقیانوسی مسکن دارد
و دلش را در یک نی لبک چوبین
می نوازد آرام، آرام
پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد
و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد .

قسمتی از تولدی دیگر/ فروغ فرخ زاد

کوله پشتی

2007-03-08T04:22:00.000-08:00

همیشه فکر می‌کنم زندگی باید طوری باشد که هر وقت لازم شد بشود همه بساطش را ریخت توی یک کوله‌پشتی و گذاشت و رفت یک جای دیگر. توی یک کوله‌پشتی هم خیلی چیزها جا می‌شود ، مثلا کلی خاطره .ولی یک آدم دیگر عمرا جا بشود.
به خاطر همین شخصیت اگنس را توی جاودانگی میلان کوندرا خیلی دوست داشتم.

واحد اندازه گیری

2007-03-04T12:59:00.000-08:00

تقصیر خودم نیست . هر چقدر هم که دانشجوی کودنی بوده‌ام ، خوب بالاخره رشته‌ام ریاضی بود دیگر . یعنی منظورم این است که اگر ریاضی‌ام خوب نبوده ، چیز دیگری هم بلد نیستم .
حالا تو که می‌گفتی واحدش متر و عدد نیست یک جور دیگری بگو که چقدر دلم تنگ شده باشد به حد نصابش می‌رسد؟ مثلا بگو هزار بیلیون سال نوری یا به اندازه Lim 1/n وقتی که n خیلی زیاد میل کند به صفر.ولی خوب به هر حال باید با یک واحدی مقدارش را بگویی تا من که می‌خواهم از q , p را نتیجه بگیرم ، بتوانم بگذارم توی فرمول ، ببینم شرط p صادق است یا نه؟

قرار ملاقات

2007-03-02T10:51:00.000-08:00

گفت یادش رفته بوده که چهارشنبه‌ها نباید چیزی بخورد ، چون که چهار شنبه ها اکس می‌زنند. با حسرت گفت که امشب را از دست داده .
وسط همه گرگورهایی که توی زندگی‌ام دیده‌ام تا به حال کسی که اکس بزند از نزدیک ندیده بودم شاید هم دیگر چیز خیلی غریبی نیست ومن نمی‌دانم.
گفت که چند سالی که جنوب کار کند و پولهایش جمع شود می‌خواهد بیاید اینجا رستوران بزند . غیر از این خیلی چیزها گفت . از اینکه از پانزده سالگی عادت داشته ماشین زیر پایش باشد تا اینکه قرار بوده چند وقت پیش ازدواج کند ولی به خاطر رسوم قبیله ای قضیه به هم خورده ! واینکه دوست دختر تپل خوشگلی که در تهران دارد چقدر با مرام است. یک چیزهایی هم از انرژی مثبت و تغییر ناگهانی‌اش از یک آدم خیلی مذهبی به اینی که الان هست گفت . گفت: "بعد از اینکه مذهبم را از دست دادم یک مدت هدف زندگی را گم کرده بودم ولی می‌دانی چطور متحول شدم ؟" این یکی را از برم. با افتخار از این بلد بودن خودم گفتم :
_ نیچه ! حتما نیچه خواندی.
_نه من درست زندگی کردن را از یک قورباغه یاد گرفتم!
اساسا خورد توی ذوقم ! تعریف کرد که چطور یک روز اتفاقی از تلویزیون فیلمی در مورد زندگی قورباغه‌ها دیده و فهمیده که زندگی یک قورباغه، یعنی همین به دنیا آمدن و جفت‌گیری و تخم‌ریزی و بعدش مرگ ،چقدر زیباست . به طور معجزه آسایی فهمیده که هدف خود زندگی است. بعد شروع کرده به نیچه خواندن بعد هی انرژی مثبتش زیاد شده و بالاخره همین چیزی شده که روبروی من نشسته بود.
فکر کردم طرف خیلی باید تمرین کرده باشد که وسط صحبت با یک دختر یکهو پای یک قورباغه را بکشد وسط ، از قورباغه برسد به نیچه، از نیچه برسد به زندگی و عشق و مابقی قضایا.
گفت : "می‌دانی؟ ارتباط زمین و آسمان دیگر قطع شده " با نهایت همدردی سرم را تکان دادم وگفتم :اوهوم!
گفت :" اگر یک پارتنر خوب داشته باشی که هم نیازهای عاطفی و هم نیاز های جنسی‌ات رادرست برطرف کند کلی از این تلخی نگاهت به زندگی کم می شود." بعد گفت که البته آدمهایی که زندگی سختی داشته اند خیلی نمی‌توانند توی این مسایل راحت باشند. می خواستم مثل همه جمله‌های دیگر با تکان دادن سر تایید کنم ولی دیدم این دو کلمه "تلخی نگاه" بدجوری توی ذوق می‌زند .مگر من چیزی پرانده بودم؟ یک ساعت لبخند بزنی ، کلی نگاه مشتاق مصرف کنی و خفه خون بگیری، آخرش هم طرف به این نتیجه رسیده که نگاهم تلخ است! این ملت یک ذره ملاحظه کاری سرشان نمی شود فقط می خواهند انگشت توی آن سوراخهایی بکنند که نباید!
نه، دیگر جای نشستن نبود . باید فرار می کردم.

زلزله

2007-02-23T10:47:00.001-08:00

چند ساعت پیش شبکه چهار مستندی پخش می کرد از پیروز کلانتری در مورد زلزله تهران.
آماری که در برنامه گفته شد تا جایی که یادم است اینها بود:
احتمال وقوع زلزله 67%.
کشته ها چیزی بین 200 تا 700 هزار نفر.
ساختمانهایی که در مقابل زلزله مقاوم نیستند بیش از 50% و حجم بی رویه ساختمان سازی در دامنه های دماوند.
در نهایت اینکه زلزله در تهران یعنی ویرانی، آتش سوزی ، قبرستانهای جمعی و...
تنم به لرزه می افتد وقتی به زلزله تهران فکر می‌کنم .همه همین طوریم .همه هم ترجیح می‌دهیم فکرش را نکنیم. مثل چیزهای دیگر .مثل ترافیک و آلودگی هوا که هر روز غیر قابل تحمل‌تر می‌شود. نه فقط در تهران در همه شهرهای بزرگ کشور.
از اقدامات مسئولان هم برای کاهش خطرات زلزله گفته شد . مصاحبه با احمدی نژاد سال 83 وقالیباف سال 85. به شوخی می‌ماند حرفهایشان .حد اکثر برنامه‌هایشان مانورهای زلزله است که در مدارس برگزار می‌کنند. نه اینکه مطلقا بی‌فایده باشد ولی این زیر نیمکت رفتن دانش آموزان مگر چند درصد از مصیبت زلزله تهران کم می‌کند ؟ گیرم که یکی دو ساعت بیشتر بتوانند با خفگی زیر آوار دست و پنجه نرم کنند. کی می خواهد بیاید نجاتشان دهد ؟ با آتش سوزی ها و انفجارها چه می‌خواهند بکنند؟
طرح انتقال پایتخت مسکوت گذاشته شده نه به خاطر اینکه تهیه بودجه اش امکان ناپذیر باشد با نفتی که می فروشیم . به خاطر اینکه انجام هر کاری که اراده، توانايي برنامه ريزي و تلاش لازم داشته باشد در سیستم اداری‌مان امکان ناپذیر است.
البته به استثنای دستیابی به انرژی هسته ای!
بعد از دیدن این مستند چند لحظه چشمهایم را بستم و فرض کردم که زلزله تهران اتفاق افتاده . نه! فاجعه بود!
فاجعه ای که نمی توان جلویش را گرفت . نمی توانی هم از همه آنها که در تهرانند و برایت عزیز هستند بخواهی که تهران را ترک کنند . فقط می توانی آرزو کنی که در تهران زلزله نیاید .

نوستالژی_قسمت دوم

2007-02-17T09:50:00.000-08:00

راجع به بتهوون قرار بود بنویسم. از آن روزهایی که از در دانشگاه که می آمدم بیرون ، می رفتم یک ساعت به بهانه خرید نوار داخل فروشگاه بتهوون چرخ می زدم و به موسیقی که گذاشته بود گوش می دادم. تازه یاد گرفته بودم سازهای سنتی را از هم تشخیص بدهم و یکی دو دستگاه ساده تر را. موسیقی کلاسیک که دیگر دنیای غریبی بود که بلد نبودم گوش بدهم، اما جذابتر بود. به هر صدایی که از بتهوون می آمد جادو می شدم که بایستم و بروم داخل .
راجع به آن دو تا فروشنده خوش قیافه اش می خواستم بنویسم، فرزاد وآن یکی نمیدانم .... که دیگر من و دوستانم را شناخته بودند و می دانستند که از هر ده بار که می رویم آنجا یک بار قصد خرید داریم، اول ماه.
این بود که فرزاد به یکی از بچه ها گفته بود اینجا که میبینید فقط فروشگاه موسیقی بتهوون نیست .کافی‌شاپ بتهوون هم هست برای آنهایی که می خواهند قرار بگذارند .رستوران بتهوون هم هست برای آنها که چیزی برای خوردن خریده اند و نمی دانند کجا بخورند . پارک بتهوون هم هست برای کسانی که قصد دارند قدم بزنند و تجدید روحیه کنند . و روی همه اینها موسیقی هم بود .مجموعه خوبی از موسیقی پاپ و سنتی و کلاسیک هم بود که به سلیقه چیده شده بود و به سلیقه انتخاب می شد برای پخش . مجله ها و کتابهای مربوط به موسیقی هم بودند که وسط فروشگاه تو سه چهار ردیف کتابخانه چوبی می دیدیشان.
راجع به این می خواستم بنویسم که دوست دارم بدانم فرزاد و آن یکی که اسمش یادم نیست دلشان تنگ نمی‌شود برای مشتری های خیابان ولی عصر؟ جایی که نزدیک تاتر شهر بود، نزدیک تالار وحدت، نزدیک دانشگاه هنر، نزدیک دانشگاه تهران و نزدیک دانشگاه ما و همیشه تعداد علاقه‌مندان رهگذری فروشگاه سه برابر تعداد خریدارها بود.
اما اینها که نوشتم , نشد آن چیزی که می خواستم . چرایش را نمی دانم، شاید به همان دلیل که ماههاست نمی نشینم پای گوش دادن به هیچ آهنگ و ترانه ای . لابد زندگی یک چیزش کم است.

روزها

2007-02-07T11:12:00.000-08:00

فاصله پنج‌شنبه‌هایی که می گذرند کارهای زیادی می کنم . نمی‌دانم کدامشان را دوست دارم و کدام را نه ؟
این روزها خیلی از این کارها مثل خود کشی بوده‌اند اگر تعریفشان کنم. اما اگر تعریف نکنم مثل یکی دیگر از کارهایی می شوند که فاصله بین پنج‌شنبه ها می کنم . هیچ می شوند .مثل اینکه فیلم را روی تصویر جلو زده باشی و منتظر پایان خوش یا ناخوشش باشی . تلخ ترین تصویرها با سرعت تند به کمدی تبدیل می شوند . و من فقط از یک چیز لذت می برم از این که با آرامش به گذشتن این لحظه‌ها نگاه کنم.

بهمن

2007-01-30T02:37:00.000-08:00

بهمن را از همه ماههای سال بیشتر دوست دارم. همیشه این ماه سرخوش بوده ام .
از انتظار آمدن بهار بهمن ماه بیشتر لذت می برم تا اسفند شاید به خاطر اینکه هنوز سردی هوا را حس می کنم.
هنوز گیج هورمونهایی نشده ام که با آمدن بهار به خونم هجوم می آورند.

معما

2007-01-18T11:35:00.000-08:00

به نظرتان اگر یک نفر مطمئن باشد که هیچ وقت قصد ندارد در مورد سیاست یا اقتصاد یا اسلام یا احمدی نژاد هیچ نوع اظهارنظری در وبلاگش بکند
چه جور مرضی ممکن است داشته باشد که بی نام و نشان وبلاگ بنویسد؟
لطفا اگه این مرض احتمالی را حدس زدید با من در میان بگذارید!

پنج شنبه ها

2007-01-17T23:23:00.000-08:00

پنج شنبه ها روزهاي خوبي هستند. روزهايي كه من وقت دارم
به اين فكر كنم كه آيا دوست دارم داستانهاي دنباله دارم را ادامه بدهم يا نه؟

پیتزا

2007-01-17T11:31:00.000-08:00

کلاس چهارم ابتدایی بودم .سال 68، همون سالی که روی در همه کلاسهای مدرسه دو تا دست سبز رنگ رو به آسمون کشیده بودند و پایینش نوشته بودند امام را دعا کنید . توی یکی از این کلاسها ما نشسته بودیم و معلممون هنوز نیومده بود سر کلاس .
بغل دستی من پرسید تا حالا پیتزا خوردی؟ دلم می خواد ببینم چه جوریه؟
نخورده بودم. متوسل شدیم به بقیه بچه ها و بحث پیتزا به کل کلاس کشیده شد.هر کس چیزی از پیتزا شنیده بود تعریف می کرد و سعی می کردیم با خیالبافی شکل و مزه اون رو مجسم كنيم.
این وسط یکی از بچه ها در اومد که پیتزا که چیزی نیست .مامان من بلده درست کنه و هفته ای یکی دو بار می خوریم .همه با حسرت نگاهش می کردند.قول داد اولین باری که برای اردو یا سینما از خونه غذا میاره با خودش پیتزا بیاره و به همه بده. این رو هم بگم که این دوستم اصالتن آبادانی بود .
گذشت تا اولین باری که بعد از اون از طرف مدرسه بردنمون سینما کاپری و یادم نیست که برای چه فیلمی اما پیتزایی رو که دوستم با خودش آورده بود خوب یادمه .خمیر گلوله ای شکلی بود به اندازه یک کف دست که با پنیر قاطی شده بود و کمی هم توی فر مونده بود ولی هنوز خام بود.
انگشتهامون رو تو تاریکی سینما میزدیم توش و هر کدوم به اندازه یک سر انگشت از این پیتزا خوردیم.چقدر خوشمزه بود و چقدر خوشحال بودیم.

لحظه

2007-01-16T10:04:00.000-08:00

امروز عصر لحظه ای که شاید کمتر از یک ثانیه طول کشید فکر کردم
سایه مردی که از سر کوچه میاد
سایه باباست .

نوستالژی_قسمت اول

2007-01-13T12:32:00.000-08:00

امروز وقتی از پشت پارک شهر رد می شدم چشمم افتاد به دری که باز بود به یک راهرو که چند تا پوستر شاعر و خواننده به در و دیوارش زده شده بود . تابلو را نگاه کردم و فهمیدم اینجا یک فروشگاه موسیقی یا به عبارت دیگه عرضه محصولات فرهنگی- هنری است. بعد از راهروی ورودی می رسیدی به یک محوطه وسیع تر پر از سی دی و نوار موسیقی با دکوراسیونی که به نظرم به نسبت فروشگاههای مشابه در شیراز نمونه بهتری بود.اما پشت میزهای شیشه ای نوارها خیلی بی نظم چیده شده بودند و گوشه کنارها پر بود از کارتون های باز و بسته ونوارها وسی دی های تلمبار شده.
از فروشنده 60-50 ساله فروشگاه پرسیدم که اینجا تازه افتتاح شده ؟ و جواب داد که نه در حدود دو سال پيش.
فکر کردم که پس این بی نظمی چه دلیلی دارد .این که مثلا همنوایی علیزاده رو بگذاری کنار آخرین کاست رضا صادقی!
پرسیدم که فروش خوبی هم دارید؟ شروع کرد به توضیح دادن که بله البته با توجه به اینکه ما از همه جا قیمتهامون ارزون تره و هر جور موسیقی رو هم که شما بخواین-کم مونده بود بگه از شیر مرغ تا جون آدمیزاد!- داریم همه ترجیح میدن از ما خرید کنند و.....

اما این مواجه شدن ناگهانیم با یک فروشگاه موسیقی جایی که انتظارش را نداشتم باعث شد به یاد خاطره مشابه ای از دو سال پیش بیفتم. یاد روزی که اتفاقی از طرفهای میدان محسنی رد می شدم و یکهو صدای آهنگی را شنیدم آهنگی که توقع نداری تو خیابون میرداماد وسط یک سری مغازه لوكس بشنوی. صدا از مغازه ای بود با در و ویترین چوبی و یک گرامافون در انتهای راهرویی که به فروشگاه می رسید.اینجا بتهوون بود!
همان فروشگاه موسیقی خیابان ولی عصر کنار دانشگاه هنر که فکر می کنم نزدیک چهل سال از تاسیسش می گذشت و یک روز هم بی هوا آمدند بساطش را جمع کردند وگفتند اینجا واگذار شده به یک بانک . ما ماندیم و کلی خاطره از فروشگاه بتهوون که تعریف خواهم کرد.

سکوت

2007-01-11T11:52:00.001-08:00

هیچ کس با هیچ کس سخن نمی گوید
که خاموشی به هزار زبان در سخن است.

a bitch

2007-01-11T11:50:00.000-08:00

love's a bitch (amores perros)از آلخاندرو گنزالس رو دیدم .
حالا چند روزه که مدام این قسمت فیلم تو ذهنم تکرار می شه.
اونجایی که الچیوو میاد خونه ومی بینه سگ زخمی که توی یک
تصادف پیدا کرده در اولین روز بعد از مداوا شدن همه سگهاش رو دریده.

آغاز

2007-01-11T11:45:00.000-08:00

وچهره شگفت
از آنسوی دریچه با من گفت
حق باکسی است که می بیند
من مثل حس گمشدگی وحشت آورم
....
.
خیلی می ترسم از اینکه جایی به جاهایی که همیشه میل فرار کردن ازشون دارم اضافه کرده باشم.
با این حال از امروز اینجا می نویسم.